Aangezien mijn 12-minutenwandeling door Den Bosch naar mijn mening weinig verrassende foto's opleverde, heeft dit vak een trage start gehad. Mijn groepsgenoten zagen vooral lijnen in mijn foto's en Hans Laban typeerde mijn foto's als leeg; er waren geen personen te zien. Dat zorgde ervoor dat ik ging nadenken over de vraag waarom er geen mensen op mijn foto's te zien waren. Zelf vind ik het minder fijn als mensen die ik niet ken mij op de foto zetten, al is het maar omdat ik voor een gebouw loop. Dit bracht me naar het onderwerp privacy. Na een paar storyboards te hebben gemaakt bleek mijn fascinatie vooral uit te gaan naar het doorbreken van privacy, naar de interpersoonlijke ruimte van de mens en het doorbreken daarvan. Misschien dat dit te maken heeft met de toneellessen die ik vroeger gevolgd heb, waarin ik heb geleerd hoe leuk dat kan zijn, om bijvoorbeeld in een lege lift dicht tegen vreemde aan te gaan staan.
Inmiddels heb ik al een aantal urenlange liftenfotosessies gehad (Hou de liftdeur maar eens constant open, of juist dicht) en is het echt een uitdaging geworden. Ik ben niet zo thuis in de fotografie, dus ik leer hier veel van. Met hoofden? Alleen lichamen? Alleen voeten? Hoe haal je die flits weg? Wat voor witbalans heb ik nodig? etc.
Ik hoop dat het me lukt om vast te leggen wat ik zo 'fascinerend' vind aan (het doorbreken van) de interpersoonlijke ruimte!
Ook een vorm van het doorbreken van privacy
3D blijft een leuk vak, alleen de echte omschakeling van 2D collages naar 3D werk vond ik moeilijk, zoals je hierboven kunt zien: mijn eerste 3D bouwseltje. 
Uiteindelijk kan ik zeggen dat ik echt abstract heb leren denken door dit vak. Of in ieder geval: ruimtelijk denken. Ik wilde voor een ander vak een bepaalde sfeer en een bepaald gevoel uitbeelden, maar merkte bij mezelf dat ik dat beter in de driehoeken en ruimteverdeling van mijn collages kon uitdrukken in plaats van in een figuratief beeld. Dit is toch wel een ontwikkeling voor mij geweest, ik hield altijd van figuratief werk en kon dat het meest waarderen.
Bij het vak 2D proberen we de voorwerpen echt op papier te krijgen zoals we ze zien en niet zoals we weten dat ze horen te zijn. Vooral de opdracht waarbij je van buiten met zwart naar binnen moet werken, waarbij je het voorwerp wit laat, heeft mij beter leren kijken. Net als de hulplijnen zetten en het kader eromheen zien, het valt meteen op wanneer de verhoudingen in je tekening anders zijn dan hoe je het voor je ziet.
