Serieel Beeld periode 2

Dit zijn de twee documenten, een ansichtkaart en een visum, van waaruit ik verhaallijnen moet bedenken en verbeelden, om ze daarna tot 3 filmpjes te verwerken. Het is een interessante kaart uit 1921, geadresseerd aan iemand die verblijft in paviljoen 3 van het Wilhelmina Gasthuis, het paviljoen waar de geesteszieken verbleven. Daarnaast een visum van iemand die van Oost-Duitsland door DDR-gebied (Marienborg) zou reizen richten West-Berlijn, de aankomststempel is alleen nooit geplaatst.

Beoordelingen en presentatie Blok 1

De uiteindelijke 'niet oprechte' beelden geschilderd op glas voor Beeld en Concept.

Op glas schilderen leek me interessant omdat ik hoopte dat er iets van het beeld onder het glas te zien zou zijn. Ik denk namelijk dat je het altijd aan iemand zal zien als hij of zij niet oprecht is, dat zie je dwars door de bijvoorbeeld niet gemeende glimlach heen. Helaas kun je natuurlijk geen aquarel op glas schilderen en dekt verf dus goed. Niet oprecht = niet eerlijk = liegen, de slang is het dier van de leugen, vandaar dat de gezichten een slangentong hebben. Blauw vond ik een ijzige kleur en groen heeft iets gemeens, passend bij niet oprecht zijn. Bij bovenstaand beeld heb ik gekozen voor een grijskleurig leugenachtig gezicht, dit lijkt er zo nog meer door te schemeren.

Zelf had ik er plezier in en vond ik het boeiend om te doen, ik was ook wel tevreden met het feit dat ik een compleet andere kant op ben gaan denken terwijl ik een paar weken terug maar niet verder kwam met het woord 'nep'. Volgens Jacqueline Overberg werkte ik nog steeds teveel naar het concept toe in plaats van dat ik beeld liet ontstaan vanuit het concept 'vieze glimlach'. In het begin begreep ik dit niet, ik had de gezichten in eerste instantie een slangentong gegeven en een gemene uitstraling en probeerde de dubbelzinnigheid van onoprechtheid weer te geven door ook een tegenovergesteld beeld -een 'oprecht' blij gezicht- toe te voegen. Nu begrijp ik wel dat ik nog steeds gefocust was op een glimlach die dus eigenlijk onoprecht is; een vieze glimlach.

Voor de beoordeling van 3D heb ik een wat groter 3dimensionaal beeld gemaakt in de gangen tussen de lokalen:

Tijdens de proefassessmentdag moest iedereen een selectie van zijn werk presenteren. Het groepje waar ik bij werd ingedeeld heeft me echt goede kritiek gegeven waar ik iets mee kon. Ik ben blij dat ik het eens geprobeerd heb, alles per vak ophangen blijkt absoluut geen goed beeld te geven van de ontwikkelingen die ik binnen de vakken en binnen het blok doorgemaakt heb. Daar moet ik dus eens wat beter over gaan nadenken voor januari. Ook was het fijn dat we de presentaties van 5 klasgenoten hebben besproken met de hele klas, daar heb ik ook veel van opgestoken. Mijn presentatie die dag (v.l.n.r.: 2D, beeld en concept, 3D en serieel beeld):

Volgend blok ga ik me minder 'aan de opdracht houden' en juist kijken wat ik er voor mezelf van kan leren. Ik merk dat ik niet bijzonder eindresultaat gericht ben, maar ik werk wel enigzins naar wat er volgens mij van mij verwacht wordt, ik moet een middenweg zien te vinden tussen iets voor de opdracht maken en iets voor mezelf maken en onderzoeken en er zo van leren. Ik moet ook iets minder bescheiden zijn volgens Herman Lamers, daar heeft hij misschien ook wel gelijk in. Ik moet zeggen dat ik de week voor de beoordelingen even wat minder plezier begon te krijgen in het 'creatief bezig zijn'. Ik was dan ook blij dat Herman Lamers zei dat het heel normaal is dat het voor je gevoel opeens heel veel/te veel lijkt, wanneer je altijd voor je plezier wat hebt getekend etc. Ik heb echt nog nooit zoveel plezier gehad in naar school gaan en met school bezig zijn, maar ik heb het dus ook nodig om er andere dingen naast te kunnen doen.

3D

3D blijft een leuk vak, alleen de echte omschakeling van 2D collages naar 3D werk vond ik moeilijk, zoals je hierboven kunt zien: mijn eerste 3D bouwseltje.

Uiteindelijk kan ik zeggen dat ik echt abstract heb leren denken door dit vak. Of in ieder geval: ruimtelijk denken. Ik wilde voor een ander vak een bepaalde sfeer en een bepaald gevoel uitbeelden, maar merkte bij mezelf dat ik dat beter in de driehoeken en ruimteverdeling van mijn collages kon uitdrukken in plaats van in een figuratief beeld. Dit is toch wel een ontwikkeling voor mij geweest, ik hield altijd van figuratief werk en kon dat het meest waarderen.

2D

Bij het vak 2D proberen we de voorwerpen echt op papier te krijgen zoals we ze zien en niet zoals we weten dat ze horen te zijn. Vooral de opdracht waarbij je van buiten met zwart naar binnen moet werken, waarbij je het voorwerp wit laat, heeft mij beter leren kijken. Net als de hulplijnen zetten en het kader eromheen zien, het valt meteen op wanneer de verhoudingen in je tekening anders zijn dan hoe je het voor je ziet.

Serieel Beeld

Aangezien mijn 12-minutenwandeling door Den Bosch naar mijn mening weinig verrassende foto's opleverde, heeft dit vak een trage start gehad. Mijn groepsgenoten zagen vooral lijnen in mijn foto's en Hans Laban typeerde mijn foto's als leeg; er waren geen personen te zien. Dat zorgde ervoor dat ik ging nadenken over de vraag waarom er geen mensen op mijn foto's te zien waren. Zelf vind ik het minder fijn als mensen die ik niet ken mij op de foto zetten, al is het maar omdat ik voor een gebouw loop. Dit bracht me naar het onderwerp privacy. Na een paar storyboards te hebben gemaakt bleek mijn fascinatie vooral uit te gaan naar het doorbreken van privacy, naar de interpersoonlijke ruimte van de mens en het doorbreken daarvan. Misschien dat dit te maken heeft met de toneellessen die ik vroeger gevolgd heb, waarin ik heb geleerd hoe leuk dat kan zijn, om bijvoorbeeld in een lege lift dicht tegen vreemde aan te gaan staan.

Inmiddels heb ik al een aantal urenlange liftenfotosessies gehad (Hou de liftdeur maar eens constant open, of juist dicht) en is het echt een uitdaging geworden. Ik ben niet zo thuis in de fotografie, dus ik leer hier veel van. Met hoofden? Alleen lichamen? Alleen voeten? Hoe haal je die flits weg? Wat voor witbalans heb ik nodig? etc.

Ik hoop dat het me lukt om vast te leggen wat ik zo 'fascinerend' vind aan (het doorbreken van) de interpersoonlijke ruimte!

Ook een vorm van het doorbreken van privacy

Hier even wat foto's van probeersels van de afgelopen weken:

Onderzoek naar lijnen voor 2D-beeldonderzoek
Abstracte collages maken voor 3D-beeldonderzoek, vooral erg leuk om te doen.
Stoppen met denken blijkt alleen erg lastig, je denkt altijd wel na over iets (compositie, kleur oid)
"Je kunt 20 collages in een half uur maken", dit hielp mij bij het niet-denken.
Voor Beeld en Concept moesten we n.a.v. een herinnering allerlei soorten beeld maken, ik heb geprobeerd om onder andere met foto's de stank vast te leggen die kenmerkend was voor mijn herinnering.

Ik vind het tot nu toe erg leuk om met deze onderzoeksperiode bezig te zijn, ik vraag me af of er ooit daadwerkelijk boeiende concepten uit voort zullen komen, maar het is erg leuk om zo breed te mogen denken, verzamelen en maken!

De introductieweek

Nadat ik woensdagavond rond half 7 op schiphol aankwam, terug van mijn ontwikkelingswerkreis naar Jamaica, stond ik de volgende ochtend om half 10 in Den Bosch voor mijn eerste introductiedag aan St. Joost! Nog een beetje moe maar met heel veel zin begon ik aan de opdrachten: het portretteren van je medestudenten. Een realistisch portret, een portret vanuit de gevoelens die de persoon oproept en de associaties die je bij de persoon hebt en een portret op ware grootte. Zelf was ik het meest tevreden over het portret van Joost, waarbij ik me heb laten leiden door de gevoelens die hij bij mij opriep en de associaties die ik bij hem had.

De vrijdag daarna zijn we naar musea in Den Haag geweest, ik vond vooral de expositie van Pat Andrea over Alice in Wonderland en Through the Looking Glass leuk om te bekijken, er zaten hele mooie schilderijen/werken tussen. De week erna kregen we les over de spanning tussen 2- en 3-dimensionaal beeld en dit was eigenlijk heel goed te zien in de expositie van Andrea. Sommige wezens zette hij neer met een paar lijnen, heel vlak, en anderen werden tot in detail uitgewerkt, heel realistisch en met diepte, daardoor sprongen sommige wezens ook echt uit het schilderij, vond ik, en anderen gingen meer op in het geheel. Dit is wel goed te zien op een foto die Alex Does heeft gemaakt: