Aangezien mijn 12-minutenwandeling door Den Bosch naar mijn mening weinig verrassende foto's opleverde, heeft dit vak een trage start gehad. Mijn groepsgenoten zagen vooral lijnen in mijn foto's en Hans Laban typeerde mijn foto's als leeg; er waren geen personen te zien. Dat zorgde ervoor dat ik ging nadenken over de vraag waarom er geen mensen op mijn foto's te zien waren. Zelf vind ik het minder fijn als mensen die ik niet ken mij op de foto zetten, al is het maar omdat ik voor een gebouw loop. Dit bracht me naar het onderwerp privacy. Na een paar storyboards te hebben gemaakt bleek mijn fascinatie vooral uit te gaan naar het doorbreken van privacy, naar de interpersoonlijke ruimte van de mens en het doorbreken daarvan. Misschien dat dit te maken heeft met de toneellessen die ik vroeger gevolgd heb, waarin ik heb geleerd hoe leuk dat kan zijn, om bijvoorbeeld in een lege lift dicht tegen vreemde aan te gaan staan.
Inmiddels heb ik al een aantal urenlange liftenfotosessies gehad (Hou de liftdeur maar eens constant open, of juist dicht) en is het echt een uitdaging geworden. Ik ben niet zo thuis in de fotografie, dus ik leer hier veel van. Met hoofden? Alleen lichamen? Alleen voeten? Hoe haal je die flits weg? Wat voor witbalans heb ik nodig? etc.
Ik hoop dat het me lukt om vast te leggen wat ik zo 'fascinerend' vind aan (het doorbreken van) de interpersoonlijke ruimte!
Ook een vorm van het doorbreken van privacy
Geen opmerkingen:
Een reactie posten