Van Abdol hebben we voor Parijs een envelopje gekregen met een stukje woordenboek, een afbeelding uit een tijdschrift, een voorwerp en een stukje kaart van Parijs. Dit is de inhoud van mijn envelopje:
Dit kaartje laat een schematische afbeelding zien van de arrondissementen in Parijs. Omdat het 19e arrondissement gekleurd is, ging ik er van uit dat het stukje kaart eromheen in het 19e arrondissement te vinden was. Met deze veronderstelling heb ik een vrouw aangesproken met de vraag of ze me de weg naar de Rue Jules Auffret (zie kaartje) kon wijzen, Paul heeft het voor me gefilmd en het ging me vooral om de franse taal en de vrouw die zou uitleggen, want we hadden geen tijd om die uitgelegde route daadwerkelijk te gaan volgen, hoewel het me wel leuk leek."C'est pas ici" kon ik later uit de woordenstroom halen: dat is niet hier. En ook de man die de vrouw aansprak en het kaartje bekeek zei "C'est pas ici". Maar ik ging met gebrekkig frans het gesprek in met de veronderstelling dat deze weg zich in Parijs bevond en bleef de vrouw vragen of ze dan niet iets anders herkende in het kaartje wat in Parijs was.
Ik heb dit vaker, ik vul dingen snel voor mezelf in, denk iets te weten wat ik vaak helemaal niet kan weten, ga er van uit en zo ontstaat er wel eens miscommunicatie.
Ook bij mensen vul ik dingen voor mezelf in, soms passen bepaalde namen gewoon bij bepaalde personen, of weet ik zeker dat de twee vrouwen die ik zie zitten zussen zijn en niet vriendinnen, ik kan hele verhalen bedenken bij mensen; waar ze wonen, in wat voor omgeving, of ze zich rot voelen of juist niet, en waarom dat zo is en ga zo maar door.
Geen opmerkingen:
Een reactie posten