Jammer van de tv en het blauwe stipje > nog even weghalen in photoshop!
Creatief schrijven week 4
Witte haren en een fladderend jurkje
Nee, hij lijkt me niet spontaan.
De jongen tegenover me blijft stug naar buiten kijken als ik ga zitten.
Zijn weinig vlotte uiterlijk doet me vermoeden dat hij zelden buiten komt en veel uren achter zijn computer doorbrengt.
Zijn blik is ook eerder lichtelijk chagrijnig dan neutraal en verre van opgewekt.
Echt vrienden en hobby’s waarbij sociaal contact nodig is heeft hij niet veel denk ik, hij ziet er niet erg open uit, houd zijn blik strak op het raam gefocust.
Hij is student, aan zijn rugzak te zien, een donkerblauwe, niet opvallende tas.
Deze ziet er zwaar uit, informatica? Natuurkunde? Wat zou hij studeren? Geen sociale studie in ieder geval.
Dan zie ik witte korte haren aan de onderkant van zijn tas zitten. Wat vies, ik kan daar absoluut niet tegen. Ik zou het liefst nu vooroverbuigen en persoonlijk die haren van die tas af vegen. Wel met een papiertje natuurlijk, je wil niet weten van wie of wat die haren zijn. Het zijn echt van die stugge witte haren. Ze kunnen eigenlijk onmogelijk van die jongen zelf zijn. Dit zijn gewoon haren van een hond.
Mijn telefoon trilt in mijn broekzak. Ik lees het sms’je en kijk nog eens naar de haren op de tas. Ja, dit zijn echte witte stugge hondenharen. Wat leuk, hij heeft dus een hond. Ik kijk naar de jongen en bedenk me dat hij best een leuk baasje zou kunnen zijn voor een hond. Hij speelt en knuffelt waarschijnlijk elke avond met hem en gaat hele uren met hem wandelen. Ja, dit is echt zo’n lieve jongen die zijn moeder heel goed helpt in huis, altijd een praatje met de buurman maakt en spontaan op de koffie gaat bij zijn oma als hij langs haar huis fietst.
De jongen kijkt me nu een beetje geïrriteerd aan. Ik besef me dat ik hem nu al een tijdje met een vage glimlach zit aan te staren en doe snel alsof ik het kindje op de bank schuin tegenover me ontzettend fascinerend en schattig vind.
In mijn ooghoeken zie ik zijn blik weer naar de groene weilanden gaan. Ik stop mijn oordopjes in mijn oren en doe alsof ik in gedachten naar zijn tas staar zonder werkelijk iets te zien. Ondertussen gaan mijn ogen over de tas en de hand die op de rugzak ligt. Hij heeft van die enge korte nagels, waar bijna niks meer van over is gebleven. Écht bijna niks, op zijn duim zit misschien nog 2 millimeter? Zenuwachtig type dus. Of hij gaat gewoon dood van verveling omdat hij naast zijn hond en familie toch weinig mensen kent om iets gezelligs mee te gaan doen.
Wat een constatering, dat hoeft helemaal niet zo te zijn. Hij is niet zielig of zo, niet eenzaam. Hij is gewoon een niet spontaan, zenuwachtig familiemens. Klinkt ook tegenstrijdig. Hij is gewoon lief en verlegen, laat ik het daar op houden.
Hier. Hij krijgt zelfs een sms’je! Er verschijnt een glimlach op zijn gezicht. Zie je wel, niks zielig of eenzaam. Zijn moeder laat hem elke dag even weten wat ze gaan eten die avond. Want hij heeft haar natuurlijk eindelijk kunnen uitleggen hoe je moet sms’en zonder alles meteen in hoofdletters te typen. Vandaag sms’t ze zonder enig leesteken maar mét hoofd- en kleine letters dat ze vanavond andijviestamppot met spekjes eten. Fantastisch, zijn moeder made zojuist his day.
Zouden de restjes naar de hond gaan?
Ik ben blij dat ik de eerste huizen van mijn dorp al langs de ramen zie schuiven, want mijn fantasie slaat nu een beetje op hol.
Heerlijk die avondzon, het geeft zulk mooi licht en maakt echt alles in de wereld mooier. Het geeft me echt een geluksgevoel, die gelige gloed op de gebouwen en de mensen.
De jongen tegenover me slingert zijn tas op zijn rug en loopt langzaam de coupé uit. Zou hij er ook hier uit moeten? Dat is toevallig. Zo groot is ons dorp niet, ik heb deze jongen echt nog nooit gezien.
Ik sta gebogen om mijn fiets van het slot te halen en zie dat de jongen me voorbij loopt. Zou hij opgehaald worden door zijn moeder? Ik ben stiekem wel benieuwd naar zijn familie. Wie weet staat zijn oma een eindje verderop met zo’n aixam/wagentje dat 45 kilometer per uur mag. Ik zie het helemaal voor me, de hond op de achterbank natuurlijk. Kwispelend, omdat hij zijn lieve zenuwachtige baasje weer omver kan springen. Gezellig met zijn drieën op weg naar het ouderwetse stamppotje van moeder.
Ik volg de jongen en zie helaas dat ook hij zijn fiets van het slot haalt. Jammer, ik vind het beeld in mijn hoofd wat leuker. Zou hij toch vrij eenzaam zijn dan? Ach, zodra hij strakts zijn fiets in de garage zet begint zijn hond vast te blaffen van enthousiasme en binnen wacht zijn gezellige moeder die elke dag koekjes bakt en vraagt hoe zijn dag was.
Een paarse fladderende stof springt in mijn ooghoeken, wat een leuk jurkje heeft dat meisje aan. Zo lekker zomers met zo’n luchtig dun stofje, ik ben benieuwd hoe de voorkant eruit ziet. Haar bruine lange haar krult ook sierlijk op door de wind.
Met wie staat ze nou te praten? Is dat nou de jongen die tegenover me zat? Apart. Ze lacht. Blijkbaar is hij komisch. Hij staat er een beetje ingezakt bij, maar die stugge blik is helemaal verdwenen. Ze zijn duidelijk geen familie van elkaar, dit is geen zus van hem of iets dergelijks. Ze zit aan haar haar en lacht eigenlijk best overdreven, zou hij zoveel humor hebben? Nee daar geloof ik niks van. Ze is echt een beetje aan het flirten.
Ze springt bij hem achterop de fiets. Het is echt een leuk jurkje wat ze aan heeft. Ik zal ook maar eens gaan fietsen nu. Het meisje kijkt achterom naar het station. Dat gezicht... dat is Anne! Ze zijn al wat verder weg, maar ik weet het zeker, het is Anne! Volgens mij kijkt ze me aan, ja volgens mij wel. Ik kan moeilijk gaan roepen nu, dat hoort ze nooit.
Als ik bijna thuis ben voel ik mijn mobiel weer trillen. Anne.
Wat toevallig! Ik heb je serieus net over mijn date met Martijn gesmst en nu zag je ons nog fietsen ook! Je bent me toch niet stiekem aan het begluren he? ;) Xx
Verbetering lay-out van de doe-het-zelf-handleiding
Dit is de pagina over de verschillende delen van de interpersoonlijke ruimte, naast deze pagina komt de uitleg in tekst. Helemaal bovenaan zie je de pagina zonder de zwarte balken en met een wat minder strakke lay-out, in dezelfde stijl als de voorkant van de handleiding.
Om even te laten zien wat het papier doet, zo zag mijn handleiding er vorige week uit, afgedrukt op wat gelig schetspapier wat ik vind passen bij een kleurboek. Ik heb wat dikker papier nodig zodat de pagina's niet doorschijnen. Hier zie je ook de lay-out van de vorige week, met wat stijve zwarte tekstbalken en een formeel lettertype. Vind je de bovenstaande pagina's een betere lay-out? Ik hoor het graag!
Guy Tillim
In het foam heb ik foto's van Guy Tillim gezien die ik erg mooi vind, dus die wilde ik even met u allen delen. Er zit een soort melancholiek in de foto's en de lichtinval zorgt voor een bepaalde sfeer die het voor mij tot een heel indrukwekkend beeld maakt.
MoMA
Nadat ik in de buurt van Portland vrijwilligerswerk heb gedaan in een christelijk summercamp ben ik samen met mijn vriend nog een paar dagen in New York geweest en daar hebben we het Museum of Modern Art bezocht. Toevallig was er juist die maand een expositie genaamd 'In & Out of Amsterdam' over conceptuele kunstenaars die in de jaren '60 en '70 naar Amsterdam kwamen. Ik vond het leuk om o.a. de brieven die Gilbert en George rondstuurden, waarover we hebben gehoord bij kunstgeschiedenis, in het echt te zien. Afgelopen blok had Jaap van Triest me verteld over 'This way Brouwn' en ook dit werk kon ik daar bekijken.
Ook was er werk van Ger van Elk, Jan Dibbets en Bas Jan Ader, die in die periode juist niet in Amsterdam of uberhaupt Nederland werkten, maar natuurlijk Nederlandse kunstenaars zijn.
The Shortest Day from my appartment in Amsterdam, Jan Dibbets (1970)
OK, Ger van Elk
Er waren ook filmpjes van Bas Jan Ader, hoe je iemand in Amsterdam in een gracht zag fietsen en in Los Angeles iemand van een dak van een huis zag vallen, vrij komisch. Ik ging zoeken op internet en kwam dit van hem tegen, het deed me een beetje denken aan werk van Emel!
Ook was er in het museum werk te zien van Song Dong, genaamd 'waste not'. Het bevat alles wat zijn moeder bewaard heeft, ik begreep dat ze oorlog had mee gemaakt en daarom alles altijd recycled en bewaard: waste not. Het was een enorme uitstalling van zelfs het geraamte van haar huis tot aan tubes tandpasta die ze bewaarde.
Abonneren op:
Posts (Atom)