Voor beeld en concept hebben we tot nu toe elke week een verhaal gelezen waar we beelden bij moesten maken en verzamelen, zeker de moeite om zelf eens te lezen:
'Net witte olifanten, die heuvels' van Ernest Hemmingway,
'De jager Gracchus' van Franz Kafka en
'Een stokoude heer met enorme vleugels' van G.G. Marquez.
Het eerste verhaal heb ik vooral veel plaatjes gezocht die te maken hadden met de zin 'we zouden de hele wereld kunnen hebben' omdat deze zin mij opviel, maar ik had toen nog niet begrepen dat we ook zelf beelden moesten maken.
Bij het tweede verhaal viel mij de zin over de schaduwen die begonnen te leven op, omdat dat voor mij een link was met de jager, die er ook al was, maar toen opeens bleek te leven en dus tussen dood en leven in zat. Ik ben schaduwen van kaarsen gaan filmen en deze beelden leken naar mijn mening op een echo waarin een foetus te herkennen was, wat weer een symbool voor leven is. Toen ben ik een tekening gaan maken waar de schaduw van het bed met jager Gracchus een foetus was, om het weer terug te leiden naar het verhaal, en dus de letterlijkheid. Abdol Motovassel heeft toen gezegd 'Laat nooit je idee of de tekst de kwaliteit van het beeld bepalen' dit was een eyeopener voor me, ik wil graag vaak toch weer terug naar mijn idee terwijl ik dat beter los kan laten wanneer dit sterkere beelden oplevert.
Uit het laatste verhaal spraken mij twee gedeelten aan. Er kwam een paar keer terug dat de engel uit het verhaal in een 'hermetisch taaltje begon te brabbelen', dit deed mij denken aan tongentaal, iets wat ik toch wel raar vind en misschien wel eng. Het schijnt te betekenen dat er een engel door jou heen bidt op het moment dat je tongentaal spreekt.
Toen ben ik de beelden van een engel en mezelf gaan mengen, over elkaar heen gaan leggen, zodat je ook enge beelden zou krijgen.
Het andere gedeelte wat me opviel was de zin dat de spin met het maagdenhoofd hartverscheurend keek en vertelde over haar verleden. Dit deed me denken aan de metro in Rome waar ik vorige week was, daar was een vrouw in het italiaans al huilend haar verhaal aan het vertellen om daarna met een mandje langs te gaan om geld op te halen, het was ook hartverscheurend en ik kwam in een soort gevecht met mezelf. Ik wilde haar wat geven en toch deed ik het niet, achteraf ben ik echt kwaad op mezelf geworden, ik was immers zelf op vakantie en zou ik dat geld nou echt missen? Nee.
Dit gevecht in jezelf wilde ik gaan verbeelden, dat je hoofd iets wil maar ook twijfelt en dus doet je lichaam het niet, je zit als het ware gevangen in je lichaam.
Met dit laatste verhaal ga ik door, ik merk dat ik het erg moeilijk vind om beelden te maken vanuit een verhaal. Ik vind het een hele leuke opdracht, maar ik blijf heel lang steken in het denken over het verhaal en wat me raakt en ga pas op het laatste moment beeld maken, dat moet ik echt veranderen.
Mijn letters voor in mijn agenda voor GO Vakstudie. De agenda wordt zwart wit, dus ik twijfel er nog over om de vakjes gewoon helemaal met zwart te vullen (zoals hieronder), in plaats van deze handmade geborduurde kruisjes, maar dat ziet er wat minder gezellig uit.
Met dit laatste verhaal ga ik door, ik merk dat ik het erg moeilijk vind om beelden te maken vanuit een verhaal. Ik vind het een hele leuke opdracht, maar ik blijf heel lang steken in het denken over het verhaal en wat me raakt en ga pas op het laatste moment beeld maken, dat moet ik echt veranderen.
